Witajcie!

Tak się złożyło, że tegoroczne lato udało powitać mi się w towarzystwie przyjaciół, gór i lasów. Chyba nie dałoby się uczcić tych okoliczności lepiej niż akwarelowym plenerem. Czuje także, że akwarela wybaczyła mi to, co o niej pisałem w niektórych wpisach i komentarzach (np. że jest bezlitosna).
Pogoda w dniu samego pleneru można by powiedzieć, że nie była udana, ale właściwie to byłaby niesprawiedliwa ocena. Deszcz i chmury dodały dramaturgii scenie oraz pobudziły moją wyobraźnię, ponieważ Tatr nie było wtedy za bardzo widać.

Witajcie drodzy fani sztuki!

Obraz polowy to chyba będzie najtrafniejsze określenie tego dzieła, gdyż było tworzone w sąsiedztwie prawdziwych pól w trakcie mojego samotnego pleneru w dolinie Supraśli.
Długo w tym roku zbierałem się do tegorocznego malowania w plenerze. Właściwie to nie wiem, czy gdyby nie przypadkowe spotkanie z nieznajomą akwarelistką w podczas majówkowego rejsu, to czy bym nie zwlekał jeszcze dłużej.
Należy chyba jednak nie użalać się tak, ale cieszyć się chwilą. Czułem w trakcie malowania, że natura sama mi wychodziła na spotkanie. Na moment pojawił się nawet lis! Nie zdążyłem niestety zrobić mu zdjęcia, chociaż może to i lepiej. Lisy niekoniecznie by się mogły godzić na upublicznianie ich wizerunku.

Zdjęcie w trakcie samego pleneru

Witajcie po krótkiej przerwie!
Wiosna już do nas przyszła, co bardzo mnie cieszy. W napływie tej radości udało mi się wyrwać na chwilę myślami do jesiennego Podlasia.
Pamiętam, że wówczas wracałem z wycieczki po Puszczy Knyszyńskiej i spóźniłem się na autobus. Nie chciałem czekać bezczynnie na kolejny autobus, więc ruszyłem w drogę na piechotę.
Miałem pewne obawy, że zastanie mnie mrok, a słyszałem pewne doniesienia o wilkach pojawiających się na ulicach okolicznych wiosek.
Wilków nie spotkałem. Mój wzrok przykuł za to inny groźny lokalny drapieżnik buszujący w trawie pomiędzy wiejskimi chatami.
Okazał się tak przebiegły i chytry, że skrył się nawet w tym obrazku.

Witajcie!

Mam nadzieję, że wybaczycie mi krótką nieobecność, jednak ostatnio raczej zbierałem zimowe inspiracje na kolejne obrazy i rozpocząłem kilka nowych obrazów, które jeszcze nie zostały ukończone.
Pamiętam, gdy na początku zimy lub późną jesienią żaliłem się, że mrozy coś nie chcą nadejść. Bardzo czekałem na zimniejsze dni, żeby móc w pełni cieszyć się rozgrzewającą zupą curry, która smakuje mi najlepiej właśnie w zimowej aurze.
Chyba była to już podświadoma inspiracja, bo bardzo często o niej myślałem wówczas.
Co prawda zupa curry ma raczej kolor pomarańczowy, to jednak żal i tęsknota spowodowały, że sięgnąłem po czerwone i ciemne barwy. Ciekawostką może być też fakt, że miała być to kompozycja horyzontalna. Gdy jednak popatrzyłem z różnych perspektyw, to uznałem, że wertykalnie najbardziej do mnie przemawia, chociaż tak naprawdę w każdym z „obrotów” coś można zobaczyć.

Moi drodzy,
dzisiejszy dzień był dla mnie bardzo ważny. Przepełnia mnie jednocześnie wielka radość, jak i niewielki smutek. A to wszystko za sprawą odejścia ode mnie jednego z moich dzieł, którego nie zdążyłem wam przedstawić, a znalazło właśnie nowy dom.

Był to niewielki obrazek przedstawiający zachód słońca nad piękną rzeką Narwią w trakcie spływu kajakowego, który odbyłem w towarzystwie przyjaciół kilka lat temu. Pamiętam, że zakończyliśmy spływ już po zmroku i dzięki temu udało się nam zaobserwować wielu mieszkańców rzeki i szuwarów takich jak na przykład bobry. Mam nadzieję, że nie zakłóciliśmy za bardzo ich nocnych aktywności lub odpoczynku.

Nigdy wcześniej tego nie robiłem, ale tym razem przed podróżą obrazu do nowego domu wyprawiłem mu mały „obrzęd” bliski moim korzeniom. Mam tylko nadzieję, że inne obrazy, których nie odprawiłem w ten sposób w świat, wybaczą mi, że nie pożegnałem się z nimi w ten sposób.

Witajcie w nowym roku!

Skoro ostatni rok zakończył się pejzażem, to może nowy rok również dobrze będzie przywitać w ten sposób.
Nawiedzony wspomnieniami zimowego Supraśla, pomyślałem, że warto byłoby przelać je (dosłownie i w przenośni) na papier w formacie A5.
Czuję, że moje trudności z akwarelą mogą wynikać z braku pewności siebie, ale również chyba z braku „pomyślunku” – lubię bowiem czasami po prostu pomazać coś farbą bez większego zastanawiania się nad rezultatem i potem to kilka razy poprawiać.
Jeszcze przed położeniem trzeciej warstwy (a było ich chyba finalnie 5), myślałem, że odniosłem porażkę. Na szczęście nie poddałem się i dokończyłem obraz, który może nie jest dokładnie tym, co widziałem w mojej pamięci, ale jednak wzbudza we mnie te same pozytywne emocje, które mi wówczas towarzyszyły.

Ps. Mam także nadzieję, że akwarele wybaczą mi moje zdystansowanie do nich i czeka nas w przyszłości wiele wspólnych obrazów.

Witajcie drodzy obserwujący!

Ponownie rok kalendarzowy zakańczam pejzażem. Chociaż tym razem nie jest to obraz podlaski. Jest to jednak również miejsce bliskie memu sercu – Park Tetmajera w Bronowicach. Pamiętam, że doznałem natchnienia do namalowania tej sceny, gdy spacerowałem w pewien jesienny dzień z przyjaciółmi.
Początkowo czułem, że może nie będę w stanie udźwignąć ciężaru oddania piękna tylu pięknych drzew i przez wiele dni w mojej pracowni wisiał ledwie napoczęty szkic, brakowało mi chyba odwagi. Przypomniałem sobie jednak, co napisała jedna z fanek pod poprzednim ostatnim pejzażem w roku i udało mi się przełamać strach przed „zepsuciem obrazu”.

Witajcie drodzy fani!

Do niniejszego obrazu zainspirowały mnie wspomnienia z czasów studenckich, gdy po nocy wykańczania projektu wychodziłem przejść się, aby zachować jakąś higienę umysłu. Pamiętam, że wówczas lubiłem obserwować budynki, które na tle wschodzącego słońca były czasami zupełnie czarne. Niskie wyglądały jak krasnale na tle wysokich i szczupłych wieżowców.
Ten tutaj przypomina mi ikonicznego krakowskiego Szkieletora, który chyba właśnie się zbiera do wyjścia na spacer. Dobrze, że jest to tylko moja fantazja, gdyż byłoby mi przykro, gdyby Szkieletor ożył i zaczął sobie maszerować przez miasto, depcząc wszystko po drodze. W pobliżu tego potężnego budynku mieszkają moi przyjaciele, którzy w wyniku tego wydarzenia mogliby stracić swoje miejskie rezydencje. Boje się, że wtedy wycofaliby się do swoich podmiejskich włości, lub wyjechali do dalekie krain i bym ich nie widział przez wiele miesięcy…

Witajcie!

Ostatnimi czasy towarzyszami mojej przygody artystycznej stały się duchy. I nie mówię tutaj o duszach zmarłych, raczej o takich „duchach nieludzkich”. Latem był to Duch Puszczy, który zaciągnął mnie w głębiny mrocznej doliny. Jesienią ponownie zostałem obdarowany nawiedzeniem!

Niektórzy z obserwujących wiedzą, że jestem entuzjastą majsterkowania, i złożyło się tak, że potrzebowałem niedawno uszczelnić kilka miejsc wokół okna akrylem uniwersalnym. Niestety, często podczas tego typu prac wiele zupełnie dobrego akrylu staje się niechcianym odpadem… Pamiętam, że po zakończeniu zadania usłyszałem głos, który prosił mnie, abym oszczędził mu tego nieszczęśliwego losu.

Cóż miałem poczynić? Posłuchałem głosu i niewykorzystaną masę naniosłem bez większego pomyślunku na płótno i pomalowałem, również bez żadnego planu…

Zbliżenie na strukturę obrazu

Podczas mojego ostatniego pobytu na Podlasiu poczułem dziwny zew, jakiś głos namawiał mnie, abym udał się nocą do lasu. Może opętał mnie jakiś duch puszczy? Któż to wie… Niemniej posłuchałem głosu i udałem się nocą do lasu. No, może nie do lasu, a przez las do doliny rzeki.
Gdy dotarłem na miejsce, zostałem przywitany przez księżyc, mgłę, mroczne cienie oraz dziwne odgłosy. Pomimo lekkiego strachu i napięcia, które czułem wówczas, stałem chyba dobre 20 minut zachwycając się tym nocnym pejzażem.
Owocem owego doświadczenia jest poniższy obraz, który może nie jest dokładnym odwzorowaniem tego, co wówczas widziałem, ale wywołuje u mnie te same emocje, które czułem w tamtej chwili.